يادداشت

[1] در گذشته چون نام صاحب‌خانه را بر کاشی می‌نوشتند و بر سردرِ خانه‌ها جای می‌دادند، پس از فراگیر شدن «پلاک»، واژة «کاشی» به جای آن به کار رفت. هم‌اکنون نیز «کاشی» به معنای «پلاک» در برخی شهرها کاربرد دارد. در برابر «پلاک» در خودرو هم می‌توان از واژة «شماره» بهره گرفت (برای نمونه، در واژة «شماره‌گذاری»).

[2] برخی فارسی‌زبانان ساده‌انگارانه گمان می‌کنند واژة «آسانسور» فارسی است و از دو بخش «آسان» و «سُر» ساخته شده! (چنان‌که بگوییم «سینما» فارسی است و از دو بخش «سی» و «نما» شکل گرفته!) فرهنگستان زبان و ادب فارسی، واژه‌ای ـ از دیدِ آوایی ـ نزدیک به «آسانسور» ساخته است تا جافتادگیِ آن آسانتر انجام پذیرد.

[3] فرهنگستان واژة «ایوانک» (= ایوان کوچک) را برای «بالکن» برگزیده، امّا چون «ایوان» به معنیِ «بخشی از ساختمان که دارای سقف، بی‌پنجره و بیشتر پیوسته به جلوی ساختمان» است، می‌توان همان را بدون «ک» به کار برد.

[4] نورخان، دو بخش «نور» و «خان» (= خانه) را دربرمی‌گیرد و به معنای «خانه یا جای نور» است و به حیاط‌خلوتی می‌گویند بی‌سقف یا با سقف شیشه‌ای که برای نوررسانی به گُلهای درون ساختمان از آن بهره می‌برند.